Nataliart

Το έργο της Ναταλίας Καζιρέλοβα δημιουργείται μέσα από κάποια μεθοδολογικά βήματα. Το πρώτο είναι η ίδια η επιλογή του θέματος. Η επιλογή του αποτελεί και το πιο δύσκολο γεγονός και μόνο όταν βρεθεί θα δώσει λύση και στα κατασκευαστικά προβλήματα του πίνακα. Το θέμα δεν μπορεί να αναζητηθεί παντού. Αυτό το γεγονός άλλωστε τη διαφοροποιεί και από τον κλασικό ιμπρεσιονισμό. Για τον ιμπρεσιονιστή τα πάντα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα θέμα αφού το ενδιαφέρον περιοριζόταν στις στιγμιαίες εντυπώσεις του φωτός που μπορούσαν να βρεθούν παντού. Στην περίπτωσή μας συμβαίνει το αντίθετο. Η καλλιτέχνης αναζητά πιεστικά μια δομή, δηλαδή μια κατάσταση που θα είναι όσο το δυνατό πιο κοντά στη φύση των πραγμάτων και θα προχωρούσε, εάν είναι εφικτό, σε παραλληλία με τη φύση. Η οργάνωση των γραμμών, των χρωμάτων πρέπει να δίνει σταθερότητα και καθαρότητα στο θέμα. Το έργο της Ναταλίας Καζιρέλοβα είναι μια άσκηση στην πειθαρχία και, πάνω απ΄ όλα, η κατανόηση του βασικού σεζανικού μαθήματος ότι η ανθρώπινη αντίληψη είναι εξορισμού συγκεχυμένη.

Ο Σεζάν θεωρούσε πως η εικαστική δημιουργία πρέπει να αναπτύσσεται και να πραγματοποιείται σε επαφή με τη φύση. Η φύση μπορεί να αποδοθεί «με τον κύλινδρο,τη σφαίρα και τον κώνο,» όλα σε κατάλληλη προοπτική θέση, ώστε η κάθε πλευρά ενός αντικειμένου να κατευθύνεται προς ένα κεντρικό σημείο. Αυτό το στοιχείο η καλλιτέχνης το διατηρεί. Ορθολογισμός σημαίνει όμως αναζήτηση της ενότητας. Η ζωγραφική είναι πειθαρχία, παρατήρηση, είναι άσκηση του βλέμματος. είναι συγκέντρωση. Άρα ο ρόλος γενικά του καλλιτέχνη είναι να μορφοποιήσει αυτό που βλέπει περιορίζοντας τις τυχαίες ιδιότητες του φωτός, της ατμόσφαιρας ή άλλων παραγόντων. Αφαιρώντας λοιπόν το συμπτωματικό, μπορούμε τότε να πλησιάσουμε αυτό που θεωρούμε αναγκαίο δηλαδή σε μια ειδητική μορφή, για να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα της φιλοσοφίας. Τότε μόνο πραγματοποιείται το έργο όπως έλεγε κι ο Σεζάν.

Το δεύτερο θέμα της μεθόδου είναι η διαδικασία, πάλι σεζανικής προέλευσης, του μετατονισμού(modulation). Πρόκειται δηλαδή για τη διαδικασία κατά την οποία το χρωματικό υλικό προσαρμόζεται σε μια συγκεκριμένη ένταση ή ένα συγκεκριμένο τόνο. Το αποτέλεσμα σε αυτήν τη μέθοδο είναι η δημιουργία ενός μωσαικού από χρωματικές ψηφίδες οι οποίες πάντως δεν κατατέμνουν το θέμα όπως φαινομενικά δείχνει αλλά αντίθετα δημιουργούν μια ενότητα στον πίνακα, αναδεικνύοντας τα ουσιώδη, κατά τον καλλιτέχνη, στοιχεία. Το τοπίο στα έργα της έχει τη δική του ειδητική μορφή, προχωρά σε όλο το τελάρο σύμφωνα με τη δομή του κι όχι τα περιστασιακά στοιχεία του.

Οι ίδιες παρατηρήσεις ισχύουν επίσης και για τις μορφές της. Κι εδώ, παρατηρούμε την πιεστική εμμονή να μην οδηγηθούμε σε μια υποκειμενική ερμηνεία. Οι μορφές της, όπως τα γλυπτά του Μπρανκούσι, αποφεύγουν τον υποκειμενικό παράγοντα έτσι ώστε να οδηγηθούν σε μια δομή που να είναι πιο σταθερή κι αναλλοίωτη. Οι μορφές της αποκτούν την μορφολογική τους συμπύκνωση χωρίς όμως να χάνουν τη χάρη τους.

Τρυφερά, τρυφερά και απόσιγα οι μουσικές αναπέμπονται, χωρίς τίποτε να είναι θλιμμένο κι ένα αεράκι ανάλαφρο, χάδι απαλό και χάνεται και οι θροές των ζέφυρων, λες ευωδιά από ανθόφυλλα. Κι ύστερα ήρθαν τα χρώματα, όμορφα κόκκινα, ρουζ, κρεμεζί, ολοπόρφυρα, τα γαλάζια του Δούναβη, τα ουράνια τόξα, και όσα φτερά ανεμίζονται, ως να πλανιούνται οι γλάροι. Μη μιλάς, να αισθάνεσαι.

Μη ρωτάς, να νιώθεις. Ω, οι καρδιές να πάλλονται, σ’ αλληλούια ρίγη.
Καλλιτέχνης ποταμός, η Ναταλία, μας κατακλύζει με την ομορφιά της ψυχής της και μας ταξιδεύει με τη μαγεία του χρωστήρα της, σε κόσμους και ονειροφαντασίες. Λες οδαλίσκη σε χαρέμι η πινελιά της, αφού καμινεύσει τις αισθήσεις μας, με τις παλμογραφίες και τα θέλγη της, ξεγλιστρά αθόρυβα και χάνεται στη σκιά της φωτοχυσίας. Και ακούγεται τότε να παίζει μια μουσική απαλή, να χαράζονται με πινελιές στον αέρα και τ’ ανθεμωτό μαντήλι, λες, της Άνοιξης ν’ ανεμίζει και τα χείλη να άδουν εξαίσια μελωδήματα, κι οι ιπποκρίνες του Πήγασου να ενσταλάζουν ηλιογέννητα δάκρυα χαράς.

Όλβιες ώρες και απογείωσης οι ψηλαφισμοί στις εικαστικές πανδαισίες της Ναταλίας.

Η Ναταλία έχει γεννηθεί στη Ρωσία, μια χώρα με πανέμορφη φύση όπου όμως η μεγαλύτερη ομορφιά της είναι ο λαός της με τον αξιόλογο πολιτισμό. Η καλλιτέχνης αντλεί τα θέματά της από εικόνες που κουβαλάει μέσα της από την πηγή της παιδικής της ηλικίας, από επιρροές αλλά και διηγήσεις ιστορικών, καταστάσεων και αναφορών που αναπτύχθηκαν στη βάση της τέχνης και της τεχνολογίας που προσδιόρισαν και διαμόρφωσαν μια νέα αντίληψη.

Στην πρόσφατη δουλειά της η Ναταλία κατορθώνει να μεταφέρει στη ζωγραφική επιφάνεια όλο τον εσωτερικό χαρακτήρα του χρώματος χωρίς να χάνει την οπτική πραγματικότητα από το φυσικό κόσμο. Στα θέματά της πρωταγωνιστεί μια γυναικεία μορφή σε ρόλο Μούσας, όπου η ονειρική, αινιγματική ατμόσφαιρα έχει τον πρώτο λόγο. Διασώζει αναμνήσεις και ανθρώπινους τύπους από μνήμες μιας άλλης εποχής τις οποίες μεταπλάθει σε εικόνες του περιβάλλοντος κόσμου, που εντάσσονται στις αναζητήσεις της νεότερης παραστατικότητας «μεταμοντέρνο». Οι συνθέσεις εκφράζουν ένα διαχρονικό βλέμμα στην ιστορία της τέχνης με την σχεδιαστική ακρίβεια, τη χρήση τύπων της Αναγέννησης, τη φυσικότητα, την αμεσότητα της περιγραφής και την τρυφερή διάθεση της στιγμής που εμπεριέχει το τυχαίο. Εδώ η μυθοποιητική φιγούρα επιμηκύνεται στην επιφάνεια του χρωματικού φόντου ως αέναη κίνηση και ενέργεια που σηματοδοτεί τη μορφοποίηση της ιδέας. Ιδέας που μέσω της ζωγραφικής διαδικασίας, υλοποιείται στο έργο.

Η διαίρεση που γίνεται στην επιφάνεια του πίνακα συνδυασμένη με τη γεωμετρικότητα των χρωμάτων κρύβει συναισθήματα, μια οντότητα έργου, μια ιστορία ζωής που αλλού εκφράζεται με μελαγχολία και αλλού εξαφανίζεται από τη ζωγραφική ικανότητα του φωτός που διαπερνά το έργο.
Η Ναταλία πλουτίζει το ρεπερτόριό της με φιγούρες από την αρχαία και την πρόσφατη ελληνική μυθολογία, προσθέτοντας κάποιον προσωπικό σχολιασμό που εντείνεται από τα στοιχεία εξωπραγματικού χώρου που περιβάλλει τις μορφές με μια αίσθηση νοσταλγίας, ενός χαμένου παραδείσου και μιας ανάγκης φυγής στην ουτοπία. «Οι Τρεις Μούσες» με λουλούδια και μουσικά όργανα μέσα από ευαίσθητες χρωματικές αρμονίες συνθέτουν αλληγορικά και μυθοποιητικά τη δική τους μουσική-γλώσσα σε ένα μήνυμα διαχρονικής ελπίδας. Δημιουργείται έτσι η εντύπωση μιας εξωτικής μορφής με τάση προς την αποπνευμάτωση και αφαίρεση, με τη μορφή πλαστικών αλληγοριών που εκφράζουν μεταφορικά των ουσία των πραγμάτων σε ένα πολύ προσωπικό όραμα. «Τρεις Μούσες» μέσα στο πνεύμα της λαϊκής εικονογράφησης και του θεάτρου εκφράζουν την πλούσια πολιτιστική παράδοση της χώρας της Ναταλίας. Η ζωγράφος μας δίνει το προσωπικό της στιλ από τα στοιχεία των εμπειριών της και από την εξέλιξη της σύγχρονης ρωσικής τέχνης (κυβισμός, σουπρεματισμός, κονστρουκτιβισμός, σκηνογραφία, κίνηση στην στατικότητα της εικονικής παράστασης). Με τη συνύπαρξη ζωγραφικής, μουσικής και ποίησης συντίθεται μια ονειρική εικόνα σαν την παρουσία των αγγέλων που υμνούν. Εδώ έκφραση και τεχνική αποτελούν ένα αδιαίρετο σύνολο δίνοντας μια άλλη διάσταση που συντελείτε στην ψυχή του θεατή. Η φιγούρα με το πορφυρό χιτώνα, συμβολίζεται από πάθος και φλόγα που μαγνητίζει το βλέμμα, με την εικαστική λαμπρότητα, στο διάφανο φως. Μουσική, σχήματα και χρώματα συνθέτουν την εικόνα της ζώσας αιωνιότητας.